Virtual worlds and digital literacy

Τον τελευταίο καιρό πετυχαίνω πολλά άρθρα και δημοσιεύματα σχετικά με τους εικονικούς κόσμους και κυρίως το Second Life, τα οποία με βάζουν σε πολλές σκέψεις για την πορεία τους. Τα περισσότερα εκ των άρθρων αναφέρονται κυρίως στα μειονεκτήματα αυτών των περιβαλλόντων, ειδικά σε ότι αφορά τον ρόλο τους στην εκπαίδευση. Όπως είδαμε και σε παλαιότερες αναρτήσεις μας (κλικ εδώ και εδώ), τα πανεπιστήμια και οι οργανισμοί μνήμης (μουσεία, βιβλιοθήκες και αρχεία) ήταν από τους πρώτους οργανισμούς που έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για αυτά και θέλησαν να εκμεταλλευτούν στο έπακρο τις δυνατότητες που παρέχουν, προκειμένου να μπορέσουν να προσφέρουν πιο ικανοποιητικές και ποιοτικές (??) υπηρεσίες στους χρήστες τους. Τα ερωτηματικά έχουν μπει δίπλα στη λέξη «ποιοτικές» σκόπιμα. Είναι όντως ποιοτικότερες οι υπηρεσίες που παρέχονται μέσω του εικονικού κόσμου????

Αυτά τα ερωτήματα ταλανίζουν και τους περισσότερους συγγραφείς των άρθρων που δεν υπερασπίζονται καθόλου τις δυνατότητες των εικονικών κόσμων. Εν αντιθέσει… κρούουν το κώδωνα του κινδύνου και τονίζουν τα «προβλήματα» που είναι δυνατόν να προκύψουν μέσα από τις «περιηγήσεις» μας, καθώς υπάρχει ελλιπής και ανεπαρκής έλεγχος για τα ακόλουθα: την ασφάλεια των χρηστών και την προστασία τους από πιθανές παραμβατικές συμπεριφορές άλλων μελών της κοινότητας, την αληθοφάνεια και την ακρίβεια ορισμένων καταστάσεων και προσώπων λόγω της ανωνυμίας των «άβαταρ», κλπ. Τονίζουν επίσης, ότι όσον αφορά στην εκπαιδευτική διαδικασία, οι χρήστες θα πρέπει να προετοιμάζονται πολύ καλά από τους εκπαιδευτές τους προτού εισέλθουν στον εικονικό κόσμο, για τα πιθανά σενάρια που μπορεί να αντιμετωπίσουν μέσα σε αυτόν. Κάποιοι δε, οι πιο συντηριτικοί εξ αυτών, υποστηρίζουν  ότι οι χρήστες δε θα πρέπει να εξαναγκάζονται να συμμετέχουν σε προγράμματα που πραγματοποιούνται σε εικονική διάσταση και ότι η όλη διαδικασία θα πρέπει να είναι εθελοντική (αναφερόμενοι σε παραδειγματα πανεπιστημίων που «υποχρώνουν» τους νέους φοιτητές να συμμετέχουν σε μαθήματα και δραστηριότητες που πραγματοποιούνται πχ. μόνο μέσα από το Second Life).
Η προσωπική μου τοποθέτηση ως προς όλα αυτά είναι η εξής: πιστεύω ότι όλες οι απόψεις των συγγραφέων των άρθρων είναι απόλυτα σεβαστές, καθώς τα επιχειρήματά τους σε λογικές και βάσιμες σκέψεις. Αυτό όμως που δε θα πρέπει σε καμία περίπτωση να κυριαρχεί είναι ο πανικός και οι ακρότητες. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς, ότι ακόμα και στον πραγματικό κόσμο, ποτέ κανείς δεν μπορεί να ελέγχει απόλυτα όλες τις κινήσεις, τους κινδύνους που ελλοχεύουν, κλπ. Θα έλεγα λοιπόν ότι πολύ σημαντική μέσα στη νέα ψηφιακή πραγματικότητα, η οποία διεισδύει όλο και πιο έντονα στη ζωή μας (είτε αυτό μας αρέσει είτε όχι) είναι η έννοια της «ψηφιακής» παιδείας (digital literacy). Δεν μπορούμε για παράδειγμα, να απαγορέψουμε σε κάποιον να περιηγηθεί μέσα σε ένα εικονικό περιβάλλον ή ακόμα και να αρνούμαστε να συνειδητοποιούμε τα πιθανά οφέλη της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης μέσα από τέτοιου είδους υπηρεσίες. Μπορούμε όμως να τον διδάξουμε πιθανούς τρόπους με τους οποίους θα μπορέσει να αποκτήσει την ικανότητα να εντοπίζει, να οργανώνει συστηματικά, να κατανοεί και να αξιολογεί την πληροφορία που του παρέχεται μέσω της ψηφιακής τεχνολογίας και τέλος να κρίνει με σκεπτικισμό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: